Τρέξτε κύριε Λοχαγέ, μας παίρνουν το χώμα

Εκεί, σε ένα μέρος της Βορειοανατολικής γωνιάς της Ελληνικής Γης, τα σύνορα - μεταξύ ΕΛΛΑΔΟΣ και ΤΟΥΡΚΙΑΣ - έχουν καθορισθεί, δια της Συνθήκης της Λωζάνης1, δυτικά του ποταμού ΕΒΡΟΥ. Με τον τρόπο, αυτό, παραχωρήθηκε - στους Τούρκους - ένα κομμάτι εδάφους (προγεφύρωμα) δυτικά του ποταμού αυτού.

 

Μέσα στο κομμάτι, αυτό, είναι και η τουρκική πόλη του ΚΑΡΑΓΑΤΣ, από την ονομασία της οποίας έλαβε - και το προγεφύρωμα - την ομώνυμη ονομασία του. Σε όλο το υπόλοιπο μέρος, σαν σύνορο μεταξύ ΕΛΛΑΔΟΣ και ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ορίζεται ο ποταμός ΕΒΡΟΣ. Βορειοανατολικά από το προγεφύρωμα και πέρα από τον ΕΒΡΟ είναι η ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ2, την οποία, σήμερα - οι Τούρκοι - την ονομάζουν ENTIRNE. Νότια του προγεφυρώματος είναι η Ελληνική πόλη ΝΕΑ ΒΥΣΣΑ.

 

Η περιοχή φαίνεται στην επόμενη φωτογραφία.

Η ακριβής χάραξη των συνόρων, στην περιοχή αυτή, απετέλεσε αντικείμενο προστριβών μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

 

Απέναντι από το προγεφύρωμα, αυτό, ήταν ταγμένος - πριν από κάμποσα χρόνια (10ετία του 1970) - ένας ενισχυμένος Λόχος Πεζικού, με αποστολή να υπερασπισθεί, το Πάτριο Έδαφος, όταν το απαιτούσε η ανάγκη. Η Ζώνη Ευθύνης του λόχου, αυτού, ήταν χωρισμένη σε τομείς και - κάθε τομέας - ηλέγχετο, από περιπόλους, ημέρα και νύχτα.

 

Μία καλοκαιρινή ημέρα, μία τέτοια περίπολος δύο ανδρών - κινούμενη, αθέατη, μέσα στις πανύψηλες σκούπες3  - διαπιστώνει, με κατάπληξη και θυμό, ότι μία ομάδα Τούρκων χωρικών - προστατευόμενη από μία ολόκληρη Διμοιρία του τουρκικού στρατού - έσκαβε, με τσαπιά και φτυάρια, προκειμένου να χαράξουν τα σύνορα νοτιότερα, επιδιώκοντας να οικειοποιηθούν μερικά τετραγωνικά μέτρα Ελληνικού χωραφιού!

 

Ο θυμός και η αγανάκτηση, για τη διαπραττόμενη ιεροσυλία από τους Τούρκους, φούντωσε και θέριεψε μέσα στις Ελληνικές ψυχές των Στρατιωτών. Δεν τους πτόησε, δεν τους δείλιασε και δεν τους έκαμε αναποφάσιστους το πλήθος των εχθρών!

 

Δεν τους φόβισαν τα όπλα των Τούρκων στρατιωτών! Ούτε, καν, σκέφθηκαν και ούτε υπολόγισαν τον κίνδυνο που διέτρεχαν!! Αντίθετα τους κατακυρίευσε η ιερή αγανάκτηση και τους χαλύβδωσε την ψυχή η συναίσθηση του ιερού και απαράβατου καθήκοντος της υπεράσπισης της Ελληνικής Γης έναντι πάσης θυσίας!! Δεν χρειάσθηκε να ανταλλάξουν κουβέντες, για το τι συμβαίνει και το τι πρέπει να κάμουν.

 

Με μια αμοιβαία ματιά συνεννοήθηκαν, αμέσως, για το πως πρέπει και αρμόζει να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Ούτε, ακόμη, σκέφθηκαν να ειδοποιήσουν το Λοχαγό τους, για να τους φέρει ενισχύσεις πριν ενεργήσουν! Το κύριο και πρωταρχικό θέμα δεν ήταν αυτό. Άλλο ήταν το επείγον, που δεν έπαιρνε αναβολή και που έπρεπε να αντιμετωπισθεί άμεσα, χωρίς χρονοτριβή και τελεσίδικα.

 

Και αυτό ήταν η τουρκική πρόσκληση και θρασύτητα και, κάτι τέτοιο, ήταν ανεπίτρεπτο να συνεχίζεται. Ήταν επιβεβλημένο να σταματήσει αμέσως!

 

Και όντως, για να το πετύχουν αυτό, ενήργησαν με ταχύτητα, αποφασιστικότητα και μεθοδικότητα και να πως:  Βάζουν τις ξιφολόγχες στα όπλα τους, τα απασφαλίζουν, τα προτάσσουν - κρατώντας τα σφιχτά με τα χέρια - και, με το δάκτυλο στη σκανδάλη, με άγρια όψη και με μάτια που πέταγαν φλόγες, ορμούν και παρουσιάζονται - αιφνιδιαστικά - μπροστά στους Τούρκους!

Δεν χάνουν ούτε στιγμή. Τους διατάσσουν, με κοφτές και μη επιδεχόμενες αντίρρηση διαταγές4, να σταματήσουν, αμέσως, να τραβηχτούν πίσω από τη γραμμή των συνόρων στο τουρκικό έδαφος, να παραμείνουν εκεί ακίνητοι και, οι στρατιώτες, να μην τολμήσουν να σηκώσουν τα όπλα, γιατί θα γίνει μακελειό!

 

Οι θρασύδειλοι Τούρκοι τα έχασαν, αιφνιδιάστηκαν και σάστισαν! Ο Τούρκος Διμοιρίτης δεν τόλμησε να διατάξει αντίδραση των στρατιωτών του και, όλοι μαζί, πειθήνιοι, περιδεείς και αποσβολωμένοι, από την αποκοτιά, το θάρρος και το θράσος των Ελλήνων Στρατιωτών, πειθάρχησαν, με ακρίβεια, στις εντολές τους χωρίς καθυστέρηση!

 

Τότε, ο ένας Στρατιώτης μας, λέει - με αποφασιστικότητα - στο συνάδελφό του: "Τους κρατάω, εγώ, τρέξε - εσύ - να ειδοποιήσεις το Λοχαγό". Και, ο ηρωικός εκείνος Στρατιώτης, έμεινε - εκεί - μόνος του, με ατσαλωμένη και αλύγιστη την ψυχή του, να κρατά μαρμαρωμένους και υποτεταγμένους τους τουρκαλάδες!

 

Που βρήκε αυτή τη δύναμη ο απλός αυτός Στρατιώτης; Από που άντλησε το θάρρος και την αυταπάρνηση προς τον κίνδυνο; Που ήταν κρυμμένη η τόσο έντονη προσωπικότητά του που, η ακτινοβολία της, κατακεραύνωσε τους Τούρκους;

 

Δεν είναι κρυφό μυστικό. Όλα αυτά τα προτερήματα είναι έμφυτα στον Έλληνα, γιατί γεννιέται με αυτά και, δεν είναι μόνο τούτο, αλλά η ηρωική Ελληνική παράδοση είναι γεμάτη από απαράμιλλα παραδείγματα και παραδείγματ άφθαστου πατριωτισμού και αυταπάρνησης, τα οποία εμπνέουν, γαλουχούν και καθοδηγούν τους Έλληνες!   Οι αρετές αυτές του Έλληνα, ξεπηδούν μονομιάς από τα βάθη της ψυχής του, όταν παρουσιασθεί η κατάλληλη πρόκληση και το καλέσουν οι περιστάσεις!

 

Φαντασθείτε έναν ταλαντούχο ζωγράφο, να συνέθετε έναν πίνακα της σκηνής αυτής. Δεν θα μέναμε, όλοι, έκθαμβοι και εκστατικοί από το μεγαλείο της πράξης του Στρατιώτη;; Δεν θα σεμνυνόμαστε, γι' αυτήν και δεν θα αποδίδαμε φόρο τιμής προς αυτόν; Αυτό θα κάναμε, ασφαλώς, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό!

 

Και, ο άλλος Στρατιώτης, τι έκαμε; Για μια στιγμή δίστασε να αφήσει το συνάδελφό του, μόνο, απέναντι σε τόσους Τούρκους. Κοίταξε μία τους Τούρκους και μια το συνάδελφό του και ζύγισε το μέγεθος της παράτολμης απόφασής του. Δεν άργησε να πεισθεί ότι, ο συνάδελφός του, είχε και τη δύναμη και τη θέληση να πραγματοποιήσει την απόφασή του! Και, αμέσως, αφού καμάρωσε και ένιωσε υπερηφάνεια για το συνάδελφό του - ίσως να τον ζήλεψε και λιγάκι - βάζει φτερά στα πόδια του και τρέχει - σαν άνεμος - να αναφέρει, στο Λοχαγό του τα συμβαίνοντα.

Ο Λοχαγός ήταν στο Γραφείο του και ησχολείτο με υπηρεσιακά θέματα. Σε μια στιγμή ανοίγει - με πάταγο - η πόρτα του Γραφείου του και ορμά μέσα, σαν σίφωνας, ένας ξαναμμένος, σκονισμένος, και αγριεμένος στρατιώτης με πλήρη πολεμική εξάρτυση!

 

Ο Λοχαγός κατάλαβε, από την έκφραση και την εμφάνιση, αλλά και την πλήρη παράλειψη της καθιερωμένης τυπικότητας για να εισέλθει στο Γραφείο του, ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει!

 

Πριν όμως προλάβει να σηκωθεί, από την καρέκλα του και να ρωτήσει, ο στρατιώτης του λέγει με πάθος και έξαψη: "Τρέξε κύριε Λοχαγέ. Μας παίρνουν το χώμα...!". Ο Λοχαγός δεν κατάλαβε, στην αρχή, πιο "χώμα…" μας παίρνουν και ποιοί. Ο στρατιώτης, όμως, επανέλαβε με το ίδιο πάθος: "Πάμε κύριε Λοχαγέ. Μας παίρνουν το χώμα…!", σαν να γνώριζε, Λοχαγός του, τι συμβαίνει και καθυστερούσε να ξεκινήσει,  αδικαιολόγητα!

 

Ο Λοχαγός προσπάθησε να τον ηρεμήσει και του ζήτησε να τον ενημερώσει περί τίνος πρόκειται. Όταν άκουσε την ασθμαίνουσα και παθιασμένη αναφορά του Αγγελιαφόρου, κατάλαβε, αμέσως, τον κίνδυνο που επαπειλούσε το Στρατιώτη, που έμεινε πίσω με τους Τούρκους! Παίρνει, μαζί του, το Αγγελιαφόρο και δύο άλλους οπλισμένους Στρατιώτες, πηδάει, αμέσως, σε ένα "τζιπ" και τρέχει - με ταχύτητα - στον τόπο του επεισοδίου.

 

Αξιοσημείωτο, όμως, είναι το περιεχόμενο της αναφοράς, του Στρατιώτη, προς το Λοχαγό του. Δεν του είπε ότι, οι Τούρκοι, μετατοπίζουν τη γραμμή των συνόρων. Δεν αποτίμησε την τουρκική πρόκληση σε στρέμματα ή τετραγωνικά χιλιόμετρα Ελληνικής γης!

 

Μετουσίωσε, την Ελληνική γη, σε "χώμα"! Δεν είχε σημασία, γι' αυτόν, η ποσότητα του χώματος, που προσπαθούσαν να αρπάξουν οι Τούρκοι. Είτε λίγο ήταν - είτε πολύ - του ήταν αδιάφορο. Και ένα γραμμάριο, ακόμη, χώματος ήταν το ίδιο ιερό, ήταν το ίδιο Ελληνικό και ήταν ανεπίτρεπτη η βεβήλωσή του και η απώλειά του! Για το Στρατιώτη - αυτόν - και ένας κόκκος Ελληνικού χώματος του δημιουργούσε τις ίδιες υποχρεώσεις υπεράσπισής του!

 

Αυτή είναι η ιδεατή, η ιδανική, η ολοκληρωμένη και απόλυτα πατριωτική θεώρηση της υποχρεώσεως υπεράσπισης της Ελληνικής γης και την εξέφρασε με τον καλύτερο και διαυγέστερο τρόπο!

 

Την εξέφρασε με την πιο καθαρή, ξάστερη και κρυστάλλινη φράση: "Τρέξε κύριε Λοχαγέ. Μας παίρνουν το χώμα…."! Δεν ήταν, αυτή, φράση διανοουμένου. Ήταν έκφραση, που διατυπώνει - αυθόρμητα - το πατριωτικό πιστεύω, όπως αυτό διαμορφώνεται ελεύθερα και εκπηγάζει, αστείρευτο, από τα κατάβαθα της ψυχής του απλού Έλληνα Στρατιώτη.

 

Σε λίγα λεπτά, το "τζιπ" με το Λοχαγό και τους Στρατιώτες, έφθασε στον τόπο του επεισοδίου. Εκεί αντίκρισαν, με υπερηφάνεια και θαυμασμό, έναν Στρατιώτη να έχει καθηλωμένους περισσότερους από σαράντα τουρκαλάδες!!! Το χαμόγελο και η ψυχική ευφορία του Λοχαγού δεν κρύβονταν. Προηγουμένως, όμως, με κατάλληλη παρέμβασή του, έδιωξε τους Τούρκους και, το επεισόδιο, δεν είχε περαιτέρω δυσάρεστη εξέλιξη.

 

Στη συνέχεια, αφού συγχάρηκε τους ηρωικούς Στρατιώτες της περιπόλου για την ευστροφία πνεύματος και την αποφασιστικότητα με την οποία ενήργησαν - προς αντιμετώπιση της τουρκικής πρόκλησης - οι μεν Στρατιώτες της περιπόλου συνέχισαν την ιερή αποστολή τους, αυτός, δε, με τους εναπομείναντες δύο Στρατιώτες, επέστρεψε στην έδρα του Λόχου

 

Εκεί, την άλλη μέρα, σε ειδική συγκέντρωση όλων των Αξιωματικών και Οπλιτών του Λόχου, επαίνεσε το θάρρος, την τόλμη, την αφοβία, την παλικαριά, αλλά και το θράσος - ακόμη - των δύο οπλιτών και προέβαλε, τις πράξεις των, σαν εξαιρετικό παράδειγμα προς μίμηση!

Δεν χρειάζονται, βέβαια, περισσότερες λέξεις, για να πείσουμε ότι, το ίδιο γεγονός, πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και για όλους τους νέους. Εκεί, στα σύνορα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να μας πάρουν "το χώμα" της Πατρίδος και, οι νέοι, εκεί πρέπει να δείχνουν τον ανδρισμό τους  και να αποδεικνύουν, ότι είναι φορείς και συνεχιστές της πανάρχαιας ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΡΕΤΗΣ των Ελλήνων και της αγάπης των προς την ιδέα της Πατρίδας και της Ελευθερίας της!

 

Σε εμάς, όμως, τους μεγαλυτέρους, την Πολιτεία, την Εκκλησία, αλλά και την Πνευματική Ηγεσία του τόπου ανήκει η μεγάλη πρόκληση και το Ιερό Καθήκον να ενισχύουμε, να ενδυναμώνουμε, να καλλιεργούμε και να εμπνέουμε το όραμα της Πατρίδος στους νέους, για να είναι έτοιμοι και ικανοί, ανά πάσα στιγμή, να εκτελέσουν το ύψιστο χρέος προς την Πατρίδα, χρέος, το οποίο είναι η υπεράσπισή της έναντι πάσης θυσίας!

 

Είναι γνωστό ότι πρωταρχικό καθήκον, κάθε Διοικητού Στρατιωτικού Τμήματος, μικρού ή μεγάλου,  είναι - εκτός των άλλων - και η φροντίδα για να εμφυσήσει και να διατηρήσει υψηλό το ηθικό του τμήματός του. Το υψηλό ηθικό χαλυβδώνει την ψυχή του Οπλίτου και τον καθιστά ικανό για μεγάλες πράξεις.

 

Εδώ αποδεικνύεται ότι, ο "Λοχαγός", εξετέλεσε, με πλήρη επιτυχία, το έργο του, στον τομέα αυτόν και, ως εκ τούτου, του αξίζει κάθε έπαινος. Αναμφισβήτητα θα πρέπει να δεχθούμε ότι, ένας από τους βασικούς συντελεστές στην επιτυχία του έργου του "Λοχαγού", θα ήταν και η δική του προσωπικότητα.

 

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι δεν διαθέτω φωτογραφίες ή κανένα άλλο στοιχείο για τους δύο ηρωικούς Στρατιώτες, προκειμένου να τα συμπεριλάβω στην περούσα ιστορία.

 

Διαθέτω, όμως, τη φωτογραφία και τα στοιχεία του "Λοχαγού". Είναι ο αείμνηστος Λοχαγός του Πεζικού, τότε, Κασούμης Δημήτριος από το χωριό Κομποτάδες Φθιώτιδας. Απεβίωσε, από καρδιακό επεισόδιο, στις 7 Απριλίου 1991 (ανήμερα του Πάσχα), σε ηλικία 61 ετών, με το βαθμό του Ταξιάρχου. Αυτός μου εξιστόρησε το ανωτέρω επεισόδιο, το οποίο θεώρησα καθήκον μου να το προβάλλω, αναρτώντας το στον ιστότοπο του χωριού μας. Τον βλέπουμε στην επόμενη φωτογραφία.

 

Designed and maintained by 4Point