Παλιοφραντζί

Κατάλογος Βιβλίων

Υποσημειώσεις

Υποσημείωση 1

Φυλάσσεται στη ΙΔ΄. Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων.

 

Υποσημείωση 2

Σημειώνεται ότι όλες οι αναφερόμενες αρχαιολογικές πληροφορίες προέρχονται από τη ΙΔ΄Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων. Επί πλέον: Νεολιθική Περίοδος: Η αρχαιότερη νεολιθική περίοδος ανάγεται στην 6η χιλιετία π.Χ. και τελειώνει, για τη χερσαία Ελλάδα, την τρίτη χιλιετία π.Χ., Πρώιμη Εποχή Χαλκού: Αρχίζει από το τέλος της Νεολιθικής Εποχής και τελειώνει το 2000 π. Χ., Μέση Εποχή Χαλκού: Αρχίζει το 2000 π. Χ. και τελειώνει το 1600 π Χ.

 

Υποσημείωση 3

Αγνύθες = Υφαντικά βάρη. Φυλάσσονται στη ΙΔ΄Εφορία Προϊστορικών και  Κλασσικών Αρχαιοτήτων.

 

Υποσημείωση 4

Κλασσική Περίοδος: 480 – 323 π.Χ., Ελληνιστική Περίοδος από 323 π. Χ. έως 146 π. Χ., Ρωμαϊκή Περίοδος: 146 π. Χ. – 330 μ. Χ.

 

Υποσημείωση 5

Φυλάσσεται στη ΙΔ΄. Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων.

 

Υποσημείωση 6

Ο πριόβολος (Ίσως να προέρχεται από τη λέξη πυριόβολος = π’ριόβολος = πριόβολος) ήταν κατασκευασμένος από ατσάλι. Η στουρναρόπετρα είναι είδος πυριτόλιθου. Και τα δύο αυτά κομμάτια, μαζί με ένα μικρό κομμάτι ίσκας, τα χρησιμοποιούσαν για το άναμμα φωτιάς (Η ίσκα είναι ένα είδος μύκητα, ο οποίος αναπτύσσεται στους κορμούς δέντρων. Τέτοια ίσκα θυμάμαι που μάζευα από τον κορμό κερασιάς). Το άναμμα της φωτιάς γίνονταν ως εξής: Κρατούσαμε τη στουρναρόπετρα με τον αντίχειρα και το δείκτη του αριστερού χεριού. Επάνω από τη στουρναρόπετρα και στη δεξιά άκρη της τοποθετούσαμε ένα μικρό κομμάτι ίσκας και τη σφίγγαμε, με τον αντίχειρα, επάνω στην στουρναρόπετρα. Με το δεξί χέρι πιάναμε τον πριόβολο, με τον αντίχειρα και το δείκτη, από το μέρος που ενώνονται τα δύο άκρα του. Στη συνέχεια χτυπούσαμε τον πριόβολο, επάνω στην στουρναρόπετρα, κατά τέτοιον τρόπο ώστε, το ευθύγραμμο και πλατύ μέρος του, να γλιστρήσει, με δύναμη, επάνω σ’ αυτή. Αυτή η τριβή πριόβολου και στουρναρόπετρας προκαλούσε σπίθες. Οι σπίθες αυτές κολλούσαν επάνω στην ίσκα και την άναβαν. Η ίσκα σιγόκαιγε βγάζοντας καπνό. Με κατάλληλο τρόπο, η φωτιά της ίσκας, μεταδίδονταν σε ξηρά φρύγανα, τα οποία, φυσώντας τα, άναβαν και δημιουργούσαν φλόγα φωτιάς. Πριν από τα φρύγανα ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθούν «γκαβαλίνες» (κοπριά αλόγου, μουλαριού ή γαϊδάρου). Το άναμμα φωτιάς, με πριόβολο, αναβίωσε κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής, λόγω του ότι δεν ήταν δυνατό να υπάρξουν σπίρτα, την εποχή εκείνη, στην αγορά.

 

Υποσημείωση 7

Επισημαίνεται ότι το όνομα του οικισμού δεν είναι «Παλιουφραντζής»,  αλλά «Παλιουφραντζί», σύμφωνα με τον ίδιο κανόνα που και η ονομασία του χωριού μας δεν είναι Κωσταλέξης, αλλά Κωσταλέξι.

 

Designed and maintained by 4Point