Ο δικός μας Δάσκαλος

Θυμάμαι, ήταν το 1938, επτά χρονών τότε εγώ, που μας είπαν ότι, με το νέο σχολικό έτος, θα έλθει στο χωριό μας καινούργιος Δάσκαλος, το όνομα του οποίου ήταν Σουγιάς Θεόδωρος (Εγώ θα φοιτούσα, τότε, στην Πρώτη Τάξη του Δημοτικού). Στις καρδιές των μαθητών και μαθητριών του Σχολείου μας (Και είμαστε πολλά παιδιά που φοιτούσαμε, τότε, κατά μέσο όρο 100) φώλιασε η αναμονή, ενώ, στο μυαλό μας οργίαζε η φαντασία.

 

Πώς θα ήταν ο νέος Δάσκαλος; Τον φανταζόμασταν, όλοι και όλες, νέο, επιβλητικό και παντογνώστη. Θα ήταν, όμως αυστηρός ή μαλακός; Θα ήταν προσηνής και καταδεκτικός ή απωθητικός και απόμακρος; Όλα αυτά τα ερωτήματα μεγάλωναν την αγωνία μας και, αν προσθέσουμε και την περιέργεια, δικαιολογημένα, την πρώτη ημέρα ενάρξεως των μαθημάτων, οι καρδιές χτυπούσαν έντονα και άτακτα.

 

 Ο Δάσκαλος αυτός κατάγονταν από το διπλανό χωριό, τις Κομποτάδες. Τον περιμέναμε να έλθει από το επάνω μονοπάτι, που συνδέει τα δύο χωριά και, όλα τα παιδιά, είχαμε στήσει καραούλι, για να δούμε στον ορίζοντα, πέρα στου Καλώστου το ρέμα, την άγνωστη φιγούρα του νέου Δασκάλου.  Σε κάποια στιγμή ξεπροβάλλει το περίγραμμα ενός ανθρώπου που φορούσε ρεπούμπλικα (Σημάδι πως, οπωσδήποτε , ήταν ο Δάσκαλος) και που προχωρούσε, προς το χωριό μας, με βήμα ταχύ, ζωηρό και μεγάλο.

 

Αναταραχή επικράτησε στην ομήγυρη των παιδιών και, αυθόρμητα, ακούσθηκε η λέξη «Έρχεται !!». Η λέξη, αυτή, ήταν το σύνθημα για να χτυπήσει η καμπάνα, από εκείνον που είχε προλάβει να εξασφαλίσει, πρώτος, την κατοχή του σχοινιού της. Ακόμα το θυμάμαι αυτό το χτύπημα της καμπάνας!!. Η καμπανοκρουσία ήταν το σύνθημα για τη  συνάθροιση των παιδιών στο Σχολείο, γεγονός που, εκείνη την ημέρα, ήταν χωρίς πρακτική σημασία, αφού, όλα τα παιδιά, είχαν συγκεντρωθεί, μόνα τους, από νωρίς. Αυτή η διαδικασία επιβεβαιώσεως του ερχομού του Δασκάλου, από τις Κομποτάδες, κράτησε, πανομοιότυπη και απαράλλακτη, για τριάντα συνεχή χρόνια !!.

 

Η εμφάνιση του Δασκάλου, στον ορίζοντα, είχε πάντοτε άμεση αντανάκλαση στις καρδιές των παιδιών και το χαρμόσυνο κάλεσμα της καμπάνας ήταν η αυθόρμητη εκδήλωση της ικανοποιήσεως, που αισθάνονταν για το γεγονός αυτό. Μόλις ο Δάσκαλος κόντευε να φθάσει στο Σχολείο, τρέξαμε και καθίσαμε, ήσυχα – ήσυχα, στα θρανία μας. Η αγωνία είχε φθάσει στο κατακόρυφο. Επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Σε λίγο μπαίνει και ο Δάσκαλος, ανεβαίνει στην έδρα, βγάζει τη ρεπούμπλικά του, ρίχνει μία ματιά, γύρω – γύρω, στην αίθουσα, μας επιθεωρεί, όλους και όλες και, αφού μας χαμογέλασε, μας είπε : «Με λένε Θεόδωρο Σουγιά και, από τώρα και μετά, θα είμαι ο Δάσκαλός σας».

 

Στη στιγμή όλα ξεκαθάρισαν. Ο Δάσκαλός μας δεν ήταν το υπέρτατο ον. Ήταν ένας άνθρωπος απλός, ανεπιτήδευτος, συνηθισμένος, σαν και μας. Έτσι αθόρυβα, απλά και σεμνά, ήλθε, ο Δάσκαλος Σουγιάς, στο χωριό μας, και μπήκε στη ζωή μας. Κανείς, από τους χωριανούς, δεν τον υποδέχθηκε και κανείς δεν μας τον παρουσίασε. Οι συστάσεις και η ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, μεταξύ Δασκάλου και μαθητών, έγινε σιωπηλά, χωρίς λέξεις , με την επικοινωνία της καρδιάς, που είναι πιο ζεστή και πιο ειλικρινής.

 

Ο Δάσκαλος αυτός, επί τριάντα χρόνια, δεν έλειψε, από το Σχολείο, ούτε μία φορά. Το κρύο, η βροχή, τα χιόνια, οι λάσπες δεν στάθηκαν, ποτέ, εμπόδιο στην εκτέλεση του καθήκοντός του, το οποίο το αισθάνονταν σαν λειτούργημα και όχι σαν επαγγελματική υποχρέωση. Την έδρα του Σχολείου μας τη θεωρούσε σαν προκεχωρημένη έπαλξη προσφοράς και έμεινε, εκεί, σταθερός και αλύγιστος, χωρίς καμία υποχώρηση, αδάμαστος, με αυτοθυσία και αυταπάρνηση, για όλα αυτά τα χρόνια!. Εκεί, στην έδρα αυτή, κατανάλωσε τη ζωτικότητα και την ορμή μιας ολόκληρης ζωής, σαν θυσία στο βωμό της προσφοράς. Από την έδρα αυτή, το 1968, πήρε και το απολυτήριο του απομάχου και πάλι ήσυχα, χωρίς προβολή, χωρίς, κάποιος, να επισημάνει και να εκθειάσει το έργο που επιτέλεσε. Τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη του χωριού  την είπαν και πάλι οι καρδιές των παιδιών και η μόνη ανταμοιβή του Δασκάλου ήταν τα δάκρυά τους και τα λυπημένα πρόσωπά τους, γιατί τον αποχωρίζονταν.

 

Ας μας επιτρέψεις Δάσκαλε, με όλο το σεβασμό που σας οφείλουμε εμείς τα παιδιά σου, οι μαθητές και οι μαθήτριές σου, να εκπληρώσουμε ένα χρέος, που δεν έγινε ποτέ. Να αποκαλύψουμε, δηλαδή, να επισημάνουμε και να τονίσουμε το έργο σας.

 

Έμαθες τα πρώτα γράμματα και μετέδωσες τα πρώτα φώτα της γνώσεως σε εκατοντάδες παιδιά του χωριού μας. Στα παιδιά, αυτά, δίδαξες πίστη και αφοσίωση στα κυριότερα ιδανικά του ανθρώπου και, ιδίως, σε εκείνα που αναφέρονται στην Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Οικογένεια. Τους δίδαξες το αγωνιστικό πνεύμα για την επίτευξη αυτών των ιδανικών και του μετέδωσες ότι, η οποιαδήποτε επιτυχία, προϋποθέτει προσπάθειες, κόπους και θυσίες. Τους δίδαξες την έννοια της άδολης, της αγνής και ειλικρινούς προσφοράς προς τους συνανθρώπους.

 

Με τις πράξεις σου και τα έργα σου συνετέλεσες στην άνοδο του πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου του χωριού μας. Δημιούργησες, τελικά, ένα πνεύμα και μία παράδοση, τα οποία όχι μόνο τηρήθηκαν από τους μαθητές και τις μαθήτριές σου, αλλά μεταλαμπαδεύτηκαν και στις επόμενες γενιές. Όλα αυτά, Δάσκαλε, τα πέτυχες θέτοντας, τον εαυτό σου, προμετωπίδα και φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση.

 

Ένα τέτοιο έργο όμως, μία παρόμοια προσφορά, είναι αγαθά πολύτιμα, ανυπολόγιστης και ανεκτίμητης αξίας. Όταν, Δάσκαλε, κάθε χειμώνα ξύλιαζες από το κρύο, στην ψυχρή αίθουσα του Σχολείου μας, εσύ έβρισκες τη δύναμη και το κουράγιο, να μας διδάσκεις και να ζεσταίνεις τις ψυχές μας με τη φλόγα της δικής σου ψυχής. Αυτό, Δάσκαλε, λίγοι μπορούν να το προσφέρουν και λίγοι έχουν την τιμή και το προνόμιο να γεύονται τέτοια αγαθά.

 

Αυτή η ψυχική επαφή μεταξύ Δασκάλου και μαθητού, αυτό το πλησίασμα, αυτή η κρυφή αναγνώριση των όσων έχεις πράξει για μας, μας κάνει να σε θυμόμαστε, όλοι και όλες, με αγάπη, συγκίνηση, ευγνωμοσύνη και νοσταλγία. Μας δημιουργεί την αίσθηση, ότι σας έχουμε πάντα κοντά μας σαν συμπαραστάτη και ότι μας προσέφερες κάτι, που, εμείς, δεν θα μπορέσουμε να σας το ξεπληρώσουμε ποτέ.

 

Εκείνο που μπορούμε τώρα, εμείς, να πούμε, είναι ότι υπήρξες ένας πραγματικός και μεγάλος Δάσκαλος και ότι θα είσαι, πάντοτε, ο δικός μας Δάσκαλος.

 

Designed and maintained by 4Point